Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie, to jak wygląda moje ciało, jest ważne. Nie dążę do wyglądu modelek z okładek czasopism, mam raczej zdrowe podejście. Chcę żeby było jak najdłużej jędrne, delikatnie umięśnione, zwarte i dobrze mi służyło.
Nie mam już ochoty zastanawiać się godzinę na plaży, czy się rozebrać czy nie, a potem leżeć w wielkich galotach bez ruchu- bo przecież jak wstanę, to wszyscy będą na mnie krytycznie się gapić. Jasne, że ci ludzie tak naprawdę mają w głębokim poważaniu to jak wyglądam, ale wytłumacz to niezadowolonej z siebie kobiecie. Nie da się;) Przeszłam przez to i mam dość. Dziękuję bardzo. Chcę dobrze czuć się w swoim ciele, podobać się przede wszystkim sobie. Wiadomo wszystkiego nie zmienię, ale są rzeczy nad którymi z całą pewnością, przy odrobinie wysiłku, mogę skutecznie popracować. Nie mam ochoty tracić przyjemności życia na biadolenie i kompleksy. Wzięłam się więc, po prostu, do roboty.
W ogóle jest tak, że mam oponę. I cellulit. Nidy nie byłam na diecie odchudzającej, ale za to znam milion nieskutecznych w moim przypadku, sposobów na przytycie. Całe życie byłam chudziakiem, walczyłam o każdy kilogram. No i w końcu udało się- 3 do przodu. Sukces? Raczej słaby, bo one zamiast ładnie rozłożyć się na całym ciele, wybrały sobie brzuch i w postaci mało zachęcającej opony tam sobie osiadły. Do niej dołączył wzorcowy wręcz, cellulit. Nie za duży, ale widoczny. Przynajmniej dla mnie. I stało się tak pomimo tego, że sporo jeździłam rowerem i ćwiczyłam trzy razy w tygodniu.
Jednym słowem, jeszcze 7 tygodni temu wyglądałam tak, jakbym miała pęcherz pławny lub naturalne koło ratunkowe, z galaretą na pośladkach. No fuuu. Wiem też jak wyglądają kobiety w mojej rodzinie i doszłam do wniosku, że jeśli teraz nic z tym nie zrobię, to będę wyglądała jak one- łatwiej przeskoczyć niż obejść. Może drastyczne, ale prawdziwe.
Zaczęłam od jedzenia. Po raz kolejny przyjrzałam się dokładnie temu co jem. Znacznie ograniczyłam słodycze, które są niestety moim przekleństwem. Szczęściem w nieszczęściu jest to, że mam uczulenie na czekoladę;), więc było prościej. Pożegnałam czipsiki, ciasteczka i batonki. Owszem czasem się skuszę ale już nie zjadam na deser 2 lodów.
Powitałam natomiast warzywa, owoce i wodę. Woda jest nowością w moim jadłospisie, bo szczerze jej nie znoszę, ale pijam ją z cytryną, świeżą miętą i da się żyć.
Jak już ustaliliśmy mój cellulit istnieje i pragnąc pozbyć się go jak najszybciej wspomagam się suplementem. Przejrzałam ofertę aptek i Detocell wydał mi się najrozsądniejszy. Oczywiście, że od łykania tabletek nikt skórki pomarańczowej nie zlikwidował, i nie jestem na tyle naiwna, aby w to wierzyć, ale pomagają mi one znacznie szybciej spalać tkankę tłuszczową, choć nie tylko. Rzućcie okiem na skład.
Nie podoba mi się jedynie olej palmowy, natomiast reszta wygląda obiecująco. Składniki są tak dobrane, aby skutecznie poprawiać metabolizm wewnątrzkomórkowy (olej z ogórecznika, wyciąg z morszczynu, rybi olej), wpływać na poprawę krążenia limfatycznego ( wyciąg z wąkrotki, wyciąg z morszczynu) jak i poprawiać strukturę skóry (olej rybi, wyciąg z nasion winogron, olej z ogórecznika, wyciąg z wąkrotki)
Tyle od wewnątrz.
Na zewnątrz też przypuściłam atak.
Namiętnie, 3 razy w tygodniu stosuję
peeling kawowy, który sprawdza się rewelacyjnie w walce ze skórką pomarańczową, ze względu na kofeinę i cynamon. Oprócz tego nakładam różnego rodzaju antycellulitowe mazidła. Obecnie stosuję te od Eveline i szczerze mogę je polecić. Są wydajne, dobrze się nakładają, szybko wchłaniają i co najważniejsze- działają. Tylko i wyłącznie dzięki nim nie pozbędziemy się problemu, ale świetnie napinają, ujędrniają, wygładzają i nawilżają skórę. Bardzo ważne jest codzienne ich stosowanie. Chociaż producenci zalecają dwukrotną aplikację w ciągu doby- rano i wieczorem, ja stosuję je tylko raz dziennie- na noc.
Dieta, suplementy, kosmetyki dadzą nam niewiele jeżeli czynnie będziemy uprawiać jedynie skakanie po kanałach. Cellulit od tego nie znika, opona też nie. Trzeba zakasać rękawy, wskoczyć w dresik i wyciskać poty. Niestety.
W moim przypadku np. bieganie, monotonne zestawy forsujących ćwiczeń są na krótką metę, bo bardzo szybko się zniechęcam. Dlatego przejrzałam internet, you tube i wybrałam takie formy aktywności fizycznej, przy których mam niezłą zabawę.
Odkryłam filmiki
Fitappy, z którą robię 6 Weidera. Codziennie, ale trochę zmodyfikowaną i dostosowaną do mojej kondycji i niedomagań. Oprócz tego wygrzebałam na jej kanale ćwiczenia na pośladki, uda, ramiona i rozciągające. Dziewczyna ma pojęcie o czym mówi i udziela pomocnych wskazówek. Zajrzyjcie;)
Na początku było ciężko- czułam się wręcz wyczerpana. Nikt nie mówił, ze będzie łatwo, lekko i przyjemnie. Jednak po jakichś 10 dniach organizm się przyzwyczaił, a po 6 tygodniach sam domaga się wysiłku fizycznego.
Może zauważyłyście na zdjęciu zwykłą folię spożywczą i zastanawiacie się po cholerę mi ona. Otóż, pozwala mi ona skutecznie pozbywać wody z organizmu i całkiem nieźle wspomaga ujędrnianie ciała. Owijam nią sobie brzuch i uda i kręcę hula hop. Tak, tak zabawka z lat dziecięcych wróciła do łask. Dosłownie "zabawka", bo swoje hula hop kupiłam w sklepie z zabawkami za piątaka.
I wiecie co, ten sposób naprawdę działa. Ćwiczę tak trzy razy w tygodniu do momentu, aż folia nie zacznie zsuwać się z nóg, czyli około 20 min. Może nie straciłam dzięki temu nie wiadomo ile centymetrów w pasie czy w udach, zresztą na tym w ogóle mi nie zależy, ale skóra w tych miejscach jest znacznie jędrniejsza i zdrowiej wygląda.
Do tych wszystkich ćwiczeń dołączam taniec, a w zasadzie coś co z założenia tańcem być powinno, a niekoniecznie jest w moim wykonaniu. Na you tube z łatwością można znaleźć kursy: tańca brzucha i salsy. Ja właśnie w taki sposób się uczę. Co z tego mam, oprócz mięśni? Może się to komuś wydać śmieszne, ale kobiecość- inaczej się poruszam, mam większą świadomość swego ciała, większą koordynację i balans. W końcu poznałam swoje ciało i jego możliwości. No i sprawia mi to przeogromną przyjemność, a przez to bardziej chce mi się chcieć.
Staram się ćwiczyć minimum 5 razy w tygodniu po około 40- 60 min, różnorodnie łącząc ze sobą wszystkie te ćwiczenia, coby się nie znudzić. Czy widzę rezultaty? A jakże, gdyby ich nie było dawno wróciłabym na wygodną kanapę.
Co osiągnęłam przez te 7 tygodni?
- pozbyłam się boczków i połowy opony ( 6 Weidera- już po tygodniu są pierwsze WIDOCZNE efekty)- wiem że będzie bardzo trudno ją totalnie zlikwidować
- cellulit na udach widoczny jedynie przy solidnym ściśnięciu skóry
- cellulit na pośladkach niestety ma się bardzo dobrze
- ogólny stan skóry uległ znacznej poprawie- gładka, dobrze napięta
- sylwetka wygląda znacznie lepiej, jest smuklejsza i mam talię!!!!!
- lepiej się czuję
- mam więcej energii
- bardziej się wysypiam, chociaż krócej śpię budzę się rześka i wypoczęta
- pomimo tego, że spalam tłuszcz i kalorie przybieram na wadze. Mam nadzieję, że to mięśnie tyle ważą..... nie no, to na pewno mięśnie;)
Krótko mówiąc: warto się trochę pomęczyć dla siebie, dla zdrowia, dla zazdrosnych spojrzeń "pseudo- przyjaciółeczek";)
Wiem, że najbardziej pociągający jest mózg, ale niezła figura w niczym nie przeszkadza. Najważniejsze aby dobrze czuć się z samym sobą, być zdrowym i nie dać się zwariować.
Wojny o boskie ciało jeszcze nie wygrałam. Na razie zwyciężam bitwy, ale to dobry początek. Trzymajcie za mnie kciuki;)
A jak to wygląda u Was?
